Pagina's

zondag 21 mei 2017

Hoe verzon ik nou al die verhalen uit 'Conquistador'?

In de introductie van zijn bundel 'Trigger Warning' schrijft Neil Gaiman hoe elk van de opgenomen verhalen tot stand kwam. Hij hield namelijk altijd al van verhalenbundels. Maar hij hield vooral van die bundels waarin hij las waar de schrijver zijn of haar inspiratie vandaan had gehaald en hoe de verhalen uiteindelijk tot stand waren gekomen. "I would respect authors who did not write an introduction," schrijft hij, "but I could not truly love them as I loved the authors who made me realise that each of the stories in the anthology was written, actually made up word by word and written down, by someone human, who thought and breathed ald walked and probably even sang in the shower, like me."
Toen ik dat las, realiseerde ik me meteen dat ik het met hem eens was. Ik lees in bundels ook graag de inleiding bij elk verhaal, de achtergrond van de auteur en de context waarin het geschreven werd. Nu staat een dergelijke inleiding niet in mijn bundel 'Conquistador' (te verkrijgen bij onder andere Bol en de webshop van Godijn Publishing), maar ik vind het wel leuk jullie iets te vertellen over de totstandkoming van de verschillende verhalen!

1. De zelfmoordenaar
Dit was een van de laatste verhalen die ik voor deze bundel schreef, toen ik het idee al had om enkele verhalen die onderling verband met elkaar hielden, samen te voegen. Mijn plan was om in de relatief nabije toekomst te beginnen en dan thematische lijnen door te trekken tot het einde van de tijd, als zelfs de zwarte gaten zijn verdampt. Maar dat betekende dat ik een openingsverhaal nodig had. Ergens in 2009 had ik online een SF-verhaal gelezen waarin iets mis ging bij het overbrengen van een menselijk bewustzijn naar een computer. 'Overbrengen' is natuurlijk niet het juiste woord. Het gaat om het maken van een kopie. En daar begint de ellende. Verder had ik veel gelezen over het gevaar van ruimtepuin dat reizen het heelal in onmogelijk dreigt te maken.

2. Conquistador
Met deze novelle begon het allemaal. In mei 2013 had ik het eerste boek van mijn fantasytweeluik 'De Krakenvorst', 'Boek 1: Keruga' afgeschreven. Ik miste echter de inspiratie om direct met het tweede deel te beginnen en wilde tussendoor wat anders schrijven. Een vervolgverhaal op mijn blog, ingegeven door het feit dat schrijvers als Charles Dickens hun verhalen ook in feuilletonvorm uitbrachten. Ik wilde een verhaal schrijven over een ontdekkingsreiziger, die nieuwe werelden betrad waar nog nooit een ander mens geweest was. Verder zocht ik naar een manier om te schrijven over dinosaurussen, zonder te hoeven teruggrijpen naar tijdreizen of kloontechnieken. En die maand was ik net aan het lezen in het boek '2312' van Kim Stanley Robinson, een van mijn favoriete schrijvers. In dat boek wonen mensen overal in ons zonnestelsel en reizen ze tussen de banen van planeten heen en weer in uitgeholde asteroïden, met aan de binnenkant verschillende ecosystemen. Mijn verbeelding ging ermee aan de haal: wat als mensen deze holle werelden weer hadden verlaten en de natuur er de vrije loop lieten? Kansen genoeg voor iemand als Jonas Janquill! Ik heb hem trouwens genoemd naar mijn neefje Jonas, die toen net twee jaar oud was.

3. Afdaling
Soms zeuren ideeën een hele tijd in je achterhoofd. Je weet dat je ergens een verhaal over wilt schrijven, maar je mist net het ene element dat het tot één geheel maakt. Ik had bijvoorbeeld een vaag idee om iets te schrijven over iemand wiens hersenen werden overgebracht in een lichaam dat eruit zag als een dolfijn, om onder water een missie te kunnen uitvoeren. Ik wist echter niet wat voor missie dat dan moest zijn. Iets onder het ijs van Europa? Maar wat dan? Toen las ik ergens hoe de kwetsbare ecosystemen rond de 'zwarte rokers' in de diepzee worden bedreigd door bedrijven die de kostbare metalen die daar al millennia lang zijn afgezet willen exploiteren. Want wanneer laten mensen ooit een kans schieten om zichzelf te verrijken, ook als dat ten koste gaat van hun leefomgeving?

4. Niet meer vluchten
Iets vergelijkbaars gold voor dit verhaal. Al bijna een jaar had ik in mijn lijstje met verhaalideeën dat ik bijhoud op mijn telefoon, staan dat ik wilde schrijven over iemand die zich in zijn eentje in leven houdt op een woestijnplaneet, maar dan toch nog wordt ontdekt. Ik bleef echter mijn hoofd breken over de vraag waarom deze man zo ver wilde vluchten, en wat er zo belangrijk was dat zijn achtervolgers hem zo ver achterna wilden zitten? Wat voor reden konden ze hebben? Het moest bijna iets irrationeels wezen. Iets zoals pesten. Je kunt je hele leven vluchten voor de gevolgen van het pesten, maar eens zul je ertegenin moeten gaan. Toen dat kwartje was gevallen, schreef het verhaal eigenlijk zichzelf.

5. Overleven
In de SF-roman 'Existence' van David Brin sturen buitenaardse beschavingen geen bemande ruimteschepen naar andere planeten, maar sondes die informatie bevatten. Met dat idee wilde ik ook wel iets doen. Tegelijk dacht ik na over postapocalyptische werelden. In boeken zoals 'The road' blijft er op aarde geen leven over en worden de laatste overlevende mensen gevolgd. Maar wat als je enkele duizenden jaren verder kijkt? Wat zou er dan nog op zo'n lege wereld kunnen overleven? Geen mensen zoals wij die kennen in elk geval, maar misschien wel andere vormen van intelligentie. Hoe zou het zijn om door zo'n kaal landschap te reizen, maar nog te weten hoe overvloedig het leven ooit geweest was?

6. Valstrik
Zomer 2014 draaide in de bioscoop de film 'Fury' met Brad Pitt in de hoofdrol. In deze film wordt een geallieerde tankbemanning gevolgd die diep in Duitsland doordringt. Op een gegeven moment komen ze bij een verlaten hospitaal, waar dode soldaten liggen. Dat wordt de plek waar de soldaten hun vijanden opwachten. Tegelijk volgt de film een jonge rekruut die moet leren de Duitsers te zien als beesten, zodat hij ze zelfs in hun rug kan schieten zonder gewetensproblemen. Het verhaal hield me bezig en ik stelde me voor hoe ver in de toekomst een groep strijders een hospitaalschip van de vijand aantreft en daarvan gebruik maakt om een valstrik te spannen. Maar wat heeft ervoor gezorgd dat iedereen aan boord van het vijandelijke schip is uitgeschakeld? Dit was het eerste verhaal dat ik opstuurde voor een verhalenwedstrijd, Trek Sagae, en het won de eerste prijs!

7. De klim
Bijna twintig jaar geleden schreef ik ook korte verhalen. Een van de ideeën die ik toen had, maar die ik nooit heb uitgewerkt, ging over mensen die wonen op de bodem van een diep ravijn, in armoedige omstandigheden. De hoofdpersoon zou op rolschaatsen rijden en proberen de bovenkant te bereiken. Ik had echter geen idee wat ze daar zou aantreffen. Een paar jaar geleden las ik echter het boek 'The road less travelled' van M. Scott Peck. Hij schrijft daarin over onze intuïtie en hoe we daarop kunnen vertrouwen. Tegelijkertijd was ik aan het nadenken hoe het zou zijn deel uit te maken van een groepsintelligentie, zoals bijvoorbeeld een mier in een mierenkolonie, of een bij in een bijenkorf. Hoe zou zoiets werken voor mensen? De twee ideeën bleken zich prima te laten combineren! Ten slotte gooide ik er ook nog wat beelden uit de sprookjesachtige jaren '80-film 'Labyrinth' doorheen.

8. Aartsvijanden
Het komt voor dat je als schrijver denkt een sterk idee te hebben voor een verhaal. Zo wilde ik iets schrijven over twee enorm krachtige intelligenties, elk bestaand uit tientallen losse entiteiten, die al miljoenen jaren verzeild waren in een onderlinge strijd. Als het heelal uitdijt en de energie afneemt kunnen ze uiteindelijk niet anders dan inert om elkaar heen blijven draaien. Het lukte me echter niet eraan te beginnen. Wat bleek? Ik had een ander einde nodig. Toen ik dat eenmaal had verzonnen, kwam de rest vanzelf. En ik beschikte over een mooie openingsscène nadat ik de rampenfilm 'The core' voor de zoveelste keer had bekeken.

9. Aasgier
Af en toe heb ik niet echt een volledig uitgewerkt plan in gedachten voor een verhaal. Dan ga ik gewoon zitten en begin ik met schrijven. Zo ging dat met dit verhaal. Natuurlijk speelden er wel een paar dingen mee die me rond die tijd bezighielden. Zo had ik de boeken gelezen van Hannu Rajaniemi (te beginnen met 'The quantum thief'). SF die ik werkelijk als 'mindblowing' zou omschrijven! In zijn toekomst bestaan er computers zo groot als planeten, kunnen persoonlijkheden worden gekopieerd en gemanipuleerd en is het steeds de vraag of iemand nog wel echt zichzelf is. Ik wist dat ik zelf precies zo'n verhaal nooit zou kunnen schrijven, daarvoor weet ik te weinig van computers en informatietechnologie. Maar ik kon me er wel door laten inspireren.

10. De visser
Vaak ontstaat een goed verhaalidee door het combineren van twee heel erg verschillende inspiratiebronnen. Soms gaat het om ideeën die je al heel lang los van elkaar koestert. Tot je jezelf opeens afvraagt waarom je ze niet zou samenvoegen. Zo was het hier ook. Het ene idee was beïnvloed door de boeken van Peter F. Hamilton (net als die van Rajaniemi vol met groepsintelligenties, mensen die in computersimulaties leven en verschillende dimensies). Ik wilde schrijven over iemand die in een verre toekomst met dit soort elementen aan een zoektocht begint, bijvoorbeeld naar een op mysterieuze wijze herstelde Aarde. Een andere idee was een beeld dat ik had van iemand die zich had teruggetrokken uit de beschaving naar een onbewoond eiland en daar nu zijn tijd besteedde door te vissen. De hoofdpersoon zou hem dan weer uit zijn isolement moeten halen. Deze twee elementen bleken wonderlijk goed te combineren!

11. De laatste ontdekkingsreis
Sommige van mijn favoriete SF-schrijvers houden zich bezig met 'diepe tijd' (Eng. Deep time), dat wil zeggen het verre verleden, of vaker: de verre toekomst. Niet gemeten in honderden of duizenden jaren, of zelfs miljoenen, maar vele miljarden. We weten op basis van wetenschappelijke theorieën ongeveer wat er tegen die tijd zal gebeuren. Sterren ontploffen of doven, zonder dat er nog nieuwe ontstaan. Zwarte gaten blijven wat langer bestaan, maar ook die verdampen langzaam. Door de uitdijing van het heelal neemt de afstand tussen objecten bovendien steeds verder toe, zodat ze uiteindelijk niet meer bereikbaar zijn, zelfs niet met de lichtsnelheid. En uiteindelijk vallen zelfs de protonen en neutronen uiteen tot elementaire deeltjes, zodat er in het hele heelal niets meer gebeurt of kan gebeuren. Stephen Baxter schrijft wel eens over de laatste intelligenties die tot in deze periodes overleven en gebruik maken van de laatste restjes energie. Zijn verhalen zijn echter altijd somber. Ik stelde mezelf voor de uitdaging een ander verhaal te vertellen. Omdat ik voor mijn idee een ontdekkingsreiziger nodig had, was het een logische keuze Jonas Janquill op te voeren, voor wie zijn reis in 'Conquistador' niet het einde betekende ...

12. Het goede leven
Dit verhaal schreef ik in één lange schrijfsessie. Opnieuw geïnspireerd door de verhalen over de verre toekomst van Stephen Baxter (onder andere zijn boek 'Manifold: Time'), en door mijn fascinatie met groepsintelligenties en collectieve bewustzijnsvormen. Soms rolt een verhaal er dan zo uit ... In dit geval zette ik opnieuw twee manieren van overleven tegenover elkaar: diversiteit versus uniformiteit. Ik besloot uiteindelijk dat dit wel een mooi slot zou zijn voor een bundel over de betekenis van onze menselijkheid in extreme omstandigheden.

Zo, nu weten jullie waar mijn verhalen allemaal vandaan kwamen. Als je mijn bundel gelezen hebt, ben ik erg benieuwd wat je ervan vond, en wat volgens jou het beste verhaal was. Laat een recensie achter op Hebban, Goodreads en/of Bol.com, zodat anderen dit boek ook kunnen ontdekken!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen